Joves 6 ás 20:00 na Casa das Atochas ( r. atocha alta, 14 A Corunha)
Venres 7 ás 20:00 na Cova dos Ratos (Vigo)
Sábado 8 ás 19:00 nas Dúas Café Bar (Praça da Oliveira, compostela)

Apresentaçom DA INVITADA
O trabalho de María José Belbel centra-se no activismo feminista queer, nos estudos culturais. Foi umha histórica militante do MC, militante antifranquista desde 1971, activista do movimento feminista desde a sua fundaçom dentro da assembleia de mulheres de Granada (1977).

Umha das suas múltiplas preocupaçons centra-se na ética dos movimentos sociais e nas políticas de afectos e de redes dentro dos mesmos. Desenvolveu trabalhos de traduçom de textos inéditos de Eve Kosofsky Sedwick; hai que destacar também a sua traduçom junto a Beatriz Preciado do video Not for Sale: o movimento da arte feminista estadounidense nos anos setenta, de laura Nottingham (2004-2006).

Formou parte de exposiçons colectivas como ‘100x 100: diez mujeres andaluzas’ (Museo de Arte Contemporáneo, Sevilla,1993) com poemas visuais, fanzins, collages, cartazes e gravaçons de grupos de mulheres punk y riot grrrls e Transgenéric@s (KM Kulturunea, Donosti, 1998) e na exposiçom do projecto Desacuerdos, MACBA, Barcelona, 2005.

Co-dirigiu uns grupos de lectura junto a Azucena Vieites em relaçom ao seminário Retóricas de Género/Políticas de identidad, dirigido por Beatriz Preciado UNIA arte y pensamiento, Sevilla, 2003. Posteriormente realizou um video de documentaçom de dito atelier, 2005.

Actualmente colabora coas maribolheras no seu blogue, baixo o alcume ‘de nombre de guerra RITA’.

Também colaborou nos fanzins de Erreakzioa-Reacción desde 1997; Seminario Sólo para tus ojos: el factor feminista en las artes visuales, Arteleku, Donosti,1997; coordenaçom do seminário La Repolitización del espacio sexual en las prácticas artísticas contemporáneas; coordenaçom da revista Zehar co mesmo título, nº 54 Arteleku, 2004 e Mutaciones del Feminismo, Arteleku, MACBA, UNIAarteypensamiento, 2005. O seu primeiros texto feminista “La mujer y los libros de texto” publicou-se no número 0 da revista La Tiza, do Sindicato de Ensino UCSTE, 1978.

E poderíamos seguir e seguir falando dos seus trabalhos dentro do feminismo, a arte e o activismo. Mas, o melhor, é que acodades aos actos d’A Corunha, Vigo ou Compostela para terdes a experiência de escoitá-la e de compartilhar os debates mais actuais dentro do movimento cumha activista que recolhe a experiencia e o background dos últimos 30 anos de luita feminista e de libertaçom sexual e de gênero.

A viagem de Belbel e mais estas conferências englobam-se num projecto comunitário de viagens e afectos feministas organizado por:

AS DUAS* DEGENERANDO*MARIBOLHERAS PRECÁRIAS*
*OQUENOSSAEDACONA*TRANSGALIZA

SZABO SILVERA TANGO

O tango é un estilo musical e unha danza riopratense, propia das cidades de Bos Aires e Montevideo de natureza netamente urbana e renome internacional. Musicalmente ten forma binaria e compás de dous por catro. É clasicamente interpretado mediante orquestra típica ou sexteto e ten ó bandoneón como instrumento esencial. A coreografía, deseñada a partir do abrazo da parella, é sumamente sensual e complexa. As letras están compostas con base a un argot local chamado lunfardo e soen expresar as tristezas, especialmente «nas cousas do amor» que senten os homes e as mulleres da vila, circunstancia que o emparenta en certo modo co blues. Enrique Santos Discépolo, un dos seus máximos poetas, definiu ó tango como «un pensamento triste que se baila».

Se ben o tango recoñece lonxanos antecedentes africanos, latinoamericanos e europeos, as súas orixes culturais fusionáronse de tal modo que resulta case imposible recoñecelas. En esencia o tango é unha expresión artística de fusión, de natureza netamente urbana e raíz suburbana («arrabaleiro»), que responde ó proceso histórico concreto da inmigración masiva, maioritariamente europea, que reconstituíu completamente as sociedades riopratenses, especialmente as de Bos Aires, Rosario e Montevideo, a partir das últimas décadas do século XIX.

Arxentina, que en 1850 contaba con 1,1 millóns de habitantes, recibiu 6,6 millóns de inmigrantes entre 1857 e 1940. Uruguai sufriu un proceso similar. Trátase dunha experiencia humana «aluvial» case sen comparación na historia contemporánea.

A diferencia doutras zonas do mundo, os inmigrantes que chegaron ó Río da Prata a partir da segunda metade do século XIX superaban en cantidade ás poboacións nativas, e foron parte dun intensivo proceso de mestizaxe multicultural e multiétnico, en gran medida inducida polo Estado a través dunha formidable promoción da escola pública laica.

O tango é fillo directo desa intensa mestizaxe. Sábese que os primeiros tangueiros eran afroarxentinos e afrouruguaios; que o bandoneón provén de Alemaña; que a súa sensualidade deriva da súa orixe prostibularia, onde os inmigrantes europeos que chegaban sós a buscar emprego mantiñan relacións sexuais coas nativas, maioritariamente afroarxentinas e indoamericanas denominadas «chinas». Sábese tamén que o argot do tango, o lunfardo, está cheo de expresións italianas e africanas; que o seu ritmo e clima nostálxico están emparentados coa habaneira cubana; e que «tango, milonga, malambo e candombe», son parte dunha mesma familia musical de raíces africanas e costumes provintes dos gauchos que emigraron á cidade.

Porén, o tango non se confunde nin deriva de ningún estilo musical en particular. Ernesto Sábato di que por sobre tódalas cousas o tango é un híbrido, unha expresión orixinal e nova que deriva dunha mobilización humana xigantesca e excepcional.

O desexo sexual, sublimado en sensualidade, e a tristeza ou melancolía, derivada dun estado permanente de insatisfacción, son os compoñentes centrais do tango. Nas súas orixes eses sentimentos afloraron da dura situación de millóns de traballadores inmigrantes maioritariamente varóns, solitarios nunha terra estraña, acudindo masivamente ós prostíbulos, onde o sexo pago acentuaba «a nostalxia da comunión e do amor, a saudade da muller» e a evidencia da soidade. O tango emerxeu así dun «resentimento erótico» masivo e popular, que conduciu a unha dura reflexión introspectiva, tamén masiva e popular, sobre o amor, o sexo, a frustración e finalmente o sentido da vida e a morte para o home común.

No curso do século XX e coa importancia que adquiriu a sexualidade e a introspección, así como unha visión existencial e menos optimista da vida, o tango desenvolveu os seus compoñentes básicos como unha expresión artística notablemente relacionada coa problemática do home contemporáneo.

http://www.facebook.com/home.php?#!/event.php?eid=113973181949637&index=1

http://www.youtube.com/watch?v=OU4LQm7SkZ4

MEMORIAS DUN SER HUMANO DISPERSO.

MÉRCORES 31 MARZO ÁS 22 HRS.

Textos del negro Dolina y Fontanarrosa con Dani Casquero y Alfredo Padilla.

Xoves 11 febreiro as 22 h.

Apresentaçom do livro de Gracia Trujillo “Deseo y resistencia. treinta años de movilización lesbiana en el estado español”

organizamos: TRANSGALIZA*OQUENOSSAEDACONA*MARIBOLHERAS PRECÁRIAS

“Las activistas lesbianas llevamos treinta años organizadas en el Estado español. Como poco. Al igual que la primera manifestación que recorrió orgullosamente las Ramblas barcelonesas, en 2007 estuvimos de enhorabuena: cumplimos treinta. De activismo en la calle, de debates y elaboración de textos, de pintar pancartas, de crear grupos,escindirnos, compartir luchas con los movimientos afines, volvernos a escindir, organizar más colectivos…De dejarnos la voz reivindicando la legitimidad (y el placer) de una opción sexual distinta a la norma heterosexual. De emplear, en definitiva, nuestras energías y nuestro tiempo en cambiar las cosas, en mejorar la vida de todas y todos, minorías sexuales y sociedad en general.

Hoy en día no cabe duda de que, sin las movilizaciones feministas, y las de lesbianas, travestis, gays y transexuales, la sociedad española no habría cambiado al ritmo vertiginoso con el que lo ha hecho en estas últimas décadas. Digan lo que digan ciertos sectores (…) Ahora que se ha empezado a hablar de memoria histórica es necesario, urgente, que empecemos a rescatar la(s) nuestra(s).”

GRACIA TRUJILLO, activista feminista queer

Sin memoria no hay análisis ni historia posible, simplemente no existimos.

O vindeiro 4 de fevereiro 2010 ás 10.30 horas concentraremos-nos para amossar a nossa solidariedade coa Companheira Laura Bugalho, coordenadora nacional do Coletivo TransGaliza.

Laura Bugalho viu-se imputada num processo dempois dela contribuir na denúncia duma máfia de explorazóm e estafa a pessoas imigrantes. Essa máfia que se estende desde Compostela até Marrocos, é uma máfia na que semelha que há pessoas marroquinas, empressas galegas e pessoas de responsabilidade em matéria de estrangeiria.

SOLIDARIEDADE com Laura Bugalho!!

MOITAS LAURAS PRECISA ESTE PAÍS!!!